FRANK´S SCHRIJFMACHINE PAGINA

The owner of my Blickensderfer, part 2

2011-12-20T22:04:00.003+01:00

Since I left my Blick Featherweight back in Spain, I was eager to buy a new one. So, when I saw a 1894 Blickensderfer 5 on Ebay with an early serial number, 3.910 (out of over 190.000), I couldn't resist. I am planning to restore it, but don't know when.

The most interesting thing about this typewriter, is the business card of a Kansas City retail grocer, called A.H. Boand, that came with it. I wrote about it when I received the typewriter at home. Last week, I did some more research about the former owner of my Blickensderfer. I contacted a relative on www.findagrave.com and learned that:

"Adolph [Boand] was born in Switzerland and immigrated to the US with his family in 1870. He was a grocer in 1900 and 1910 census in Kansas City, Missouri. In 1920 he was a dealer for Weigh Masters. His father was born in Switzerland and his mother from Southern France. French was their mother tongue."

The relative didn't have any more information, but wrote me she would ask around.

I also found the death certificate of A.H. Boand, according to which he died of "General Paralysis of the insane" in 1931. According to wikipedia, this is a "neuropsychiatric disorder affecting the brain and central nervous system, caused by syphilis infection". After I read that, I was happy to find out at the same page that "syphilis cannot be contracted through toilet seats, daily activities, hot tubs, or sharing eating utensils or clothing." I guess that includes indirect contact through an ancient typewriter. ;)

Of course, I don't know if mr. Boand bought the Blickenderfer new or second-hand, but fact is that in 1895, he was one of the founders and the treasurer of the Retail Grocers’ Association of Kansas City. That fits with the profile of somebody who was in the position to need and buy a portable typewriter at that time (1894).

I made a video of the Blickensderfer. You can see it by clicking here. Make sure you watch it in HD and full screen.

The Williams Typewriter Academy Model No 2 Foolscap

2011-12-11T19:57:00.001+01:00

In my last post about the Williams Academy Typewriter, I pointed out that the address stamped on my machine corresponds with the address published in several post-1904 Williams advertisements. This means that the Williams Academy was probably made after 1904, and not in 1898, as previously mentioned on Will Davis' website.

Yesterday, I found an advertisement that was published regularly in the Irish Independent from April till May 1905. As far as I know, this is the only Williams advertisement that mentions the Academy model. The advertisement teaches us a lot about how this machine was marketed at the time (1905):

"Six months ago we commenced selling our well-known WILLIAMS TYPEWRITER No. 2 at a discount of 40 per Cent from the established price. We not only reduced the price but added some new devices, thereby making the machine a little better than before. To distinguish from previous models we call it the Academy Model"

http://www.irishnewsarchive.com/

In the same advertisement, it is pointed out that the Academy model was on hire for 12 shilling and 6 dimes per month (roughly 50 dollars in todays US money). One year later, in 1906, a magazine called "The Shorthand World" placed a Williams advertisement according to which the company would "send a brand new latest model No 2 Williams Typewriter on two months trial at 12/6 per month". The Williams No. 2, however, was introduced in 1897, so it seems a bit weird to talk about it as if - nine years later - it was still the "brand new latest model". I think it is more probable that this advertisement was also about the Williams Academy.

I didn't find similar advertisements in old US papers, but on the internet, I found two pictures of the Williams Academy, made in USA: one on Flickr and the other one in the online Powerhouse Museum Collection.

Ah, and in case you wonder what is Foolscap: here is all you need to know.

Edit: I just received a copy of "Die Schreibmaschine und ihre Entwicklungsgeschichte", written by Ernst Martin (1949), and there it is (p. 129): "1904 erschien eine Neubearbeitung des Modells 2 zum preise von $ 65. Diese Maschine hatte jetzt die Verbesserungen des Modells 4, behielt indessen das dreireihige Tastenfeld bei."

Fire in Hammond typewriter shop, 1925

2011-09-14T08:38:00.003+02:00

Click on the picture to enlarge

7 December 1925, fire at Hammond typewriter shop, Rokin 38, Amsterdam, click on this text to enlarge

Article about the big fire, the day after

It seems a pity to throw such a typewriter through a shop window, but well, it saved his life!

Sperry Remington Idool vs. Remington Portable #2

2011-09-05T22:22:00.002+02:00

The typecast below is written on a Sperry Remington Idool (1980) and a Remington Portable #2 (1928). I bought the Sperry last week for 3 euros and even got one week warranty on it.

Sperry Remington Idool (left) and Remington Portable #2 (right)

The currency used in the typecast (below) is guilder. The Sperry has a florin sign "ƒ", the Portable #2 with the German keyboard lay-out hasn't, so I used the "Fl"-alternative (it means the same).

Click to enlarge

Above the receipt of last week. Below the original warranty from 1980

Nieuwe Rotterdamsche Courant, 9 september 1924

And the best for last: a really nice video of a Remington Portable typewriter:

typewriters anonymous from mike ambs on Vimeo.

Williams typecast

2011-09-01T22:56:00.000+02:00

For this typecast I experimented with carbon paper - I've never used it before. I don't like the result too much. Anyone knows how to get the best out of carbon paper?

Click to enlarge

Williams typewriter and carbon paper

The owner of my Blickensderfer

2011-08-16T19:08:00.001+02:00

Click on the image to enlarge and read

You can find anything on the web

Polaroid typecast

2011-08-01T20:07:00.003+02:00

Click on the picture to enlarge

More informations about new polaroid film: http://the-impossible-project.com/

Typecast

2011-07-26T11:45:00.003+02:00

Click on the image to enlarge it.

My Hammond Multiplex sn109720, ca 1915.

ü on a Dutch keyboard layout?

Dutch backspace

Williams Academy uit 1904

2011-07-20T21:15:00.022+02:00

Een correctie op mijn vorige post: de Williams Academy komt niet uit 1898, maar uit 1904, of later. Mijn Williams werd op de webpage van Will Davis gebruikt in een collage over de Williams typemachine en, naar nu blijkt, foutief gedateerd in 1898.

Op de typemachine staat het volgende adres gegraveerd: “57 Holborn Viaduct, London, England”:

In een online zoektocht naar advertenties over de Williams kwam ik er achter dat dit adres pas vanaf 1904 als verkoopadres werd gebruikt. Dit was ten tijde van de introductie van de Williams 6. In advertenties tot en met 1904 wordt meestal “104 Newgate Street, London” als adres opgegeven. Het lijkt er daarom op dat de “Williams Typewriter Company for Europe” pas in 1904 naar het Holborn Viaduct is verhuisd. Het kan dus bijna niet anders, of de Williams Academy is in of na 1904 gemaakt.

Let op het verkoopadres voor Londen in onderstaande advertenties uit respectievelijk 1902 voor de Williams 4 en 1904 voor de Williams 6.

1902

1904

Het lijkt mij dat dit betekent dat de Academy, evenals de Junior, een soort instapmodel was. Gelet op de naam denk ik dat de Academy bedoeld was voor studenten. Het model is bijna gelijk aan een Williams 2; alleen de nickelgerande glazen toetsen zijn een kenmerk van de latere modellen 4 en 6. Hoewel, in de Martin Howard collectie staat een hele mooie vroege Williams 1 (met rond toetsenbord) die ook dit soort toetsen heeft.

Misschien leuk om te weten: 57 Holborn Viaduct is ook het adres waar Thomas Edison in 1882 ’s werelds eerste stoomkrachtgedreven elektriciteitscentrale opende. Deze centrale bleef slechts twee jaar in werking. Op een foto uit deze periode is het bedrijf van Edison nog zichtbaar.

Williams 2 Academy

2011-07-18T21:56:00.015+02:00

Mijn nieuwste aanwinst, een Williams 2 Academy (sn 16576, bouwjaar ca. 1898), komt rechtstreeks uit de verzameling van Tilman Elster. Deze begin dit jaar overleden topverzamelaar had in zijn huis in Herford (Duitsland) ruim 2 duizend schrijfmachines bij elkaar gehamsterd. Veruit de meeste machines waren nog aanwezig en heb ik even mogen bekijken. De verleiding was groot om meerdere machines te kopen, maar ik kon me inhouden. Uiteindelijk ging alleen de Williams mee terug naar Nederland. Een mooie Imperial B schaf ik vast nog wel een keer aan.

De Williams is niet alleen mooi, hij illustreert ook als geen andere machine de wanhopige zoektocht naar zichtbaar schrift. De meest gangbare schrijfmachines waren eind negentiende eeuw de Remingtons. Deze opvolgers van de Sholes & Glidden waren echter zogenaamde blindschrijvers. Dit hield in dat niet direct zichtbaar was wat men had geschreven. Pas na het optillen van de rol was het beschreven papier te zien. Dat schoot natuurlijk niet echt op.

John Newton Williams onderkende het probleem en besloot er iets aan te doen. In 1891 bracht hij de Williams 1 op de markt. Hiermee kon 1 regel zichtbaar worden geschreven. Om de letters zichtbaar op papier te krijgen had hij een systeem bedacht waarbij hij de type-armen als sprinkhanen op de rol liet springen.

Het ziet er prachtig uit, maar echt handig was het niet. De type-armen hadden zoveel plaats nodig, dat Williams ze zowel voor als achter de rol moest plaatsen om te voorkomen dat ze in elkaar verstrikt raakten. Omdat de letters echter op dezelfde kant van het papier dienen te worden geschreven, moest het papier in een holte binnen de typemachine opgerold worden, dan over de rol gaan en vervolgens in een andere holte verdwijnen. Bij deze ingewikkelde oproloperatie is het onmogelijk het papier niet te kreuken. Zie mijn Youtube-filmpje voor een demonstratie van dit geklungel.

Ik had graag het gezicht van Williams willen zien toen hij voor het eerst een Daugherty (1893) of Underwood (1895) aan het werk zag. Deze machines introduceerden, respectievelijk perfectioneerden het zogenaamde front-strike systeem, waarbij met veel gemak zichtbaar kon worden geschreven. In de hieropvolgende vier decennia werden er vele miljoenen Underwoods verkocht, terwijl de Williams fabriek al in 1909 kon opdoeken. Zelfs mijn Olivetti Valentine uit de jaren zeventig gebruikt dit front-strike systeem nog!

Het oordeel van C.V. Oden in zijn Evolution of the typewriter (1917) was dan ook niet mals:

“The Williams was not fast; it was not a good manifolder; it was not convenient to insert paper; the type were not easily cleaned; and its only redeeming feature was the one line of visible writing.”

Mijn Williams 2 Academy is net als een gewone Williams 2 (1896), maar dan met nickelgerande glazen toetsen in plaats van de gebruikelijke hard rubberen toetsen. Pas met de introductie van de Williams 4 in 1899 werden de nickelglazen toetsen standaard. In de meeste literatuur wordt alleen over de Academy 3 gesproken (Rehr, Etc #25). Deze heeft een brede wagen voor grotere formaten papier. Over de Academy 2 heb ik alleen kunnen vinden dat het een exportmodel was voor de Europese (voornamelijk Engelse) markt. De heer Elster heeft mijn Academy volgens zijn zoon rond 1986 bij veilinghuis Christies in Londen gekocht.

De Williams werd ook in Nederland verkocht. In het historisch krantenarchief vond ik deze advertentie uit 1893. Een jaar later werd de advertentie herhaald, daarna niet meer.

Oliver No. 9

2011-04-17T21:59:00.011+02:00

Gebroederlijk naast elkaar, links de Oliver no. 9, rechts de no. 15.

Vrij snel na het publiceren van voorgaande bericht over de British Oliver no. 15, zag ik op marktplaats een roestige Oliver No. 9 te koop staan. Van de Oliver No. 9 zijn er zo´n 449.000 gemaakt en dus kom je ze nog regelmatig tegen voor weinig geld. De nummer 9 die ik nu thuis heb staan, heeft serienummer 606984 en is waarschijnlijk in 1915 of 1916 uit de fabriek in Woodstock, Illinois, (Verenigde Staten) gerold. Op bovenstaande foto is mooi te zien hoeveel de nummer 9 lijkt op de ruim twintig jaar jongere nummer 15.

Maar eerlijk is eerlijk, deze Oliver No. 9 diende vooral als onderdelenmachine voor de mooiere en bijzondere Oliver No. 15. Ik had de wagen al provisorisch aan de trekband vastgemaakt, maar nu heb ik ook het klipje kunnen bevestigen, waarmee de wagen weer makkelijk van de machine kan worden gehaald, zonder dat de spanning van de trekband afgaat. Het klipje is zichtbaar aan de wagen bevestigd tussen het serienummer en de bel op bovenstaande foto en in het midden van onderstaande foto zonder wagen.

De andere voorgenomen reparaties gingen minder voorspoedig. Ik wilde de backspace-toets repareren en het versleten tandwieltje vervangen dat de wagen elke letter een positie naar links doet verplaatsen. Alles bleek echter dermate met elkaar verbonden te zijn, dat dit alleen mogelijk zou zijn door middel van een bijna gehele demontage van de typemachine. En dat ging me te ver. Op onderstaande foto´s zie je zowel het tandwieltje als het backspacemechanisme op beide typemachines. Links de kapotte onderdelen op de No. 15 en rechts de No. 9.

Ten slotte nog wat foto´s van de Oliver No. 9 vóór de demontage, als herinnering.

British Oliver No. 15

2011-03-24T22:39:00.011+01:00

Vorige week heb ik voor het eerst in lange tijd weer eens een typemachine gekocht. Het betreft dit keer een British Oliver No. 15 met een 60 centimeter lange wagen en serienummer CS15608. Volgens Beeching betekent dit dat de typemachine in 1938 of 1939 uit de fabriek kwam.

Het ontwerp van de Oliver is echter veel ouder. Al in 1896 maakte Oliver de machines No. 1 en No. 2 die in technisch opzicht en ook qua uiterlijk erg veel lijken op de veel jongere No. 15 die nu bij mij thuis staat. Let vooral op de typehamers die als een soort vleugels van bovenaf op het papier neerslaan. Door dit ontwerp kon met veel kracht getypt worden, waardoor de Oliver erg populair werd als kantoormachine voor het typen op carbonpapier. Zo maakte men vroeger makkelijk kopietjes.

De Oliver Typewriter-fabriek produceerde tussen 1896 en 1928 zo´n 1.250.000 typemachines. Ter vergelijk, Underwood en Remington verkochten vóór de Tweede Wereldoorlog elk zo´n 5 miljoen typemachines. Zelfs met een vrij lage (algemeen geaccepteerde) overlevingskans van 1% betekent dit dat er nog zeker zo´n 12.500 Olivers in omloop moeten zijn. Misschien zelfs wel meer, omdat ze er vrij apart uitzien en men ze daarom waarschijnlijk wat minder snel weggooide. Je kunt regelmatig nog vrij goedkope Olivers tegenkomen op de Amerikaanse versie van Ebay.

In Europa zijn ze een stuk zeldzamer, maar ook hier duiken ze toch nog regelmatig op. Dit komt mede doordat de Oliver-fabriek in 1928 werd verplaatst van de VS naar Engeland. Al in 1931 werd de productie van de typische Oliver-met-vleugels stopgezet. Toen enkele jaren later de Tweede Wereldoorlog op het punt stond uit te breken, plaatste de Britse overheid een grote order voor (zelfs voor die tijd) ouderwetse Olivers, die als duurzaam en betrouwbaar bekend stonden. De British Oliver-fabriek stofte de oude machinerie af en produceerde nog enkele tienduizenden Oliver No. 15´s in stemmig gebroken zwart (Beeching, p207). Mijn eigen No. 15 is één van de vele Olivers die als kantoormachine dienst deden in het Britse leger tijdens de Tweede Wereldoorlog!

Mijn Oliver No. 15 is door een gebroken tandwieltje helaas niet meer functioneel: na elke 4 of 5 slagen schiet de wagen weg. Ik heb gelukkig wél zelf de trekband kunnen maken, met hulp van de youtube-serie “Secrets of the Oliver” en het Yahoo Typewriter Forum.

Misschien dat ik ooit nog een roestige onderdelen-Oliver op de kop kan tikken om het tandwieltje te vervangen. Tot die tijd blijft deze manke oorlogsveteraan werkloos op het bureau staan.

Tot slot nog een filmpje van mijn Oliver:

http://www.youtube.com/watch?v=A_No-HnIijI

Hermes Ambassador Electric

2009-05-23T19:52:00.008+02:00

Ben vandaag op de Encants vlooienmarkt van Barcelona een Hermes Ambassador Electric tegengekomen. Op internet is niet echt veel informatie te vinden over deze typemachine, want hij is nog relatief nieuw en dus niet echt verzamelbaar. Het serienummer is 4.013.710 en komt volgens de online typewriter database uit 1963.

Er zit een rare niet gangbare stekker aan en omdat hij er bovendien uitzag alsof hij een paar jaar in de regen heeft gestaan, lijkt het me geen goed idee hem uit te proberen. Ik heb hem helemaal schoongepoets en voorlopig is het dus slechts een nutteloos pronkstuk voor op het bureau, naast de Olivetti 84. De vraagprijs was trouwens 50 euro en dat heb ik na 1 wegloop actie en 2 schijnbewegingen terug weten te brengen tot 20 euro. Ik ben er nog niet uit of ik hiermee 20 euro te veel heb betaald of dat ik 30 euro heb gewonnen. ;)

Op de fotos kun je zien hoe ie er uitziet na het schoonmaken. Ook heb ik de kap er even afgehaald om binnenin te kunnen kijken. Er zit namelijk een spoel in met zwarte tape. Het lijkt wel iets op cassette-tape. Ik zal eens op het "typewriter Yahoo forum" kijken of iemand weet wat het is en waar het voor diende. Wordt misschien vervolgd...

Edit: Heb de onderplaat er even afgehaald om naar binnen te kijken waar de motor zit. Ik heb er natuurlijk geen verstand van, maar het zag er allemaal verrassend schoon en nieuw uit. Morgen dus maar even een apparaatje halen dat 220v naar 110v kan omzetten en dan zal ik hem eens inpluggen. Ben er nog niet achter waar het plastikken lint voor dient.
Foto´s van binnenin:

Olivetti Valentine (ca 1970)

2008-02-17T15:34:00.008+01:00

Gisteren met Manu naar een tweede hands spullen winkel geweest. Daar stonden een paar typemachines tussen de oude televisies en computers; alle typemachines voor 12 euro per stuk. De meeste waren niet zo interessant, maar eentje wel; een Olivetti Valentine! Die heb ik meteen meegenomen de bioscoop in (waar we oorspronkelijk voor kwamen). De Valentine is namelijk echt een design-symbool uit eind jaren 60, begin jaren 70. Voor meer info, klik HIER .

Het serie nummer is 5.229.424, maar ik heb nog niet kunnen vinden met welke exacte fabrieks-datum dit overeen komt.

Remington 17

2007-12-24T19:38:00.001+01:00

Hier zie je drie fotos van de Remington 17 die ik laatst van Niek heb gekregen. Hij zag hem bij een kringloopwinkel staan. Het was even uitzoeken hoe ik de kantlijnen kon verplaatsen, maar nu doet alles het ook goed (na in-olieën en schoonmaken natuurlijk). Hoewel de verf op flink wat plaatsen is afgebladderd is ie verder in goede staat; alleen vrij veel gebruikt waarschijnlijk. Ik heb het serie-nummer nog niet kunnen vinden, dus weet niet in welk jaar hij precies is gemaakt, maar het model werd tussen 1939 en 1950 gemaakt. Leuk is verder dat hij een geheel nederlandstalig toetsenbord heeft (zie bovenste foto), met toetsen als "terugtoets" en "hoofdletters". :)

EDIT 1: Na wat aanwijzingen op het typewriter yahoo forum heb ik het serienummer gevonden rechtsachter onder de kar: J902852, wat volgens http://www.db-tw.com/ betekent dat het geen model 17 is, maar een KMC (nieuwe naam voor dezelfde typemachine) uit 1947.

EDIT 2: Nog wat meer weetjes die ik via typemachineverzamelaars van het Yahoo-forum te weten ben gekomen:

KMC betekent "Keyboard Margin Control" en het verschil met de Model 17 is dat de machine twee extra toetsen heeft waarmee de kantlijnen kunnen worden ingesteld. Dit systeem werd bedacht om met de Royal KMM te kunnen concurreren. KMM betekent: "Keyset Magic Margin".
Ik heb een preciezere bouwdatum gekregen van iemand die een bron heeft dat "Sheridan" heet (zal wel een boek zijn). Volgens deze bron rolde op 1 juni 1946 serienummer J899842 van de band en op 1 juli 1946 nummer J925465. Het serienummer van mijn KMC is J902852, dus de productiedatum zal zo rond 2 of 3 juni 1946 liggen.
Een moeilijk zichtbaar handeltje (op de tweede foto enigszins zichtbaar linksbovenaan) wat ogenschijnlijk geen functie heeft, dient om vastgelopen / geblokkeerde hamertjes terug te duwen. Alsof deze machine nog niet genoeg toetsen heeft!
Ik heb de machine trouwens gewogen en hij weegt precies 15 kilo: loodzwaar dus.
Het schijnt dat de machine vrij gemakkelijk uit zijn behuizing kan worden gehaald: slechts een enkel schroefje hoeft te worden losgedraaid. Dat maakt het schoonmaken makkelijker, aangezien je nu bijna nergens bij kan. Wordt dus vervolgd...

Olivetti 84

2007-06-16T18:54:00.000+02:00

Gisterennacht na het uitgaan hebben we bij thuiskomst om de hoek een typemachine gevonden bij het grof vuil. Het bleek een electrische Olivetti 84 te zijn, in nog best goede staat. Alleen de stekker zit er niet meer bij, en die is van nogal een raar formaat dus ik hoop dat ik iets soortgelijks kan vinden. Hier volgen enkele fotos. Hij was trouwens bijna niet te tillen.

Het serienummer is 4.153.244, wat volgens Wilfred A. Beeching (Century of the Typewriter, 1974) betekent dat ie in 1961 uit de italiaanse fabriek kwam (zie foto van de betreffende pagina):

Voss Model 52

2007-04-15T16:23:00.000+02:00

Nieuwste aankoop: een Voss Model 52 uit 1953, serienummer 74254. Meer info hier.

Nieuwe aanwinsten

2007-03-22T10:49:00.000+01:00

Op onderstaande fotos staat mijn Hammond Multiplex sn 109.720; gekocht met de kerst 2006. Het is volgens het typemachine forum van Yahoo een naar een Multiplex omgebouwde Hammond 12. De Hammond 12 komt ongeveer (als ik het me goed herinner) uit 1909 en werd rond 1918 omgebouwd naar de modernere Multiplex; kapje erop, andere shuttle erin: klaar.

Hij heeft namelijk een niet-qwerty rond toetsenbord dat vrij bijzonder is voor een Multiplex. Na een kleine schoonmaakbeurt en wat olie doet ie het nu weer perfect. :)

Hierboven zie je hoe een Hammond werkt (filmpje).

Een andere recentere aanwinst is onderstaande Alpina (sn 48050); een draagbare west-duitse typemachine uit 1956.

Volgens Will Davis (portable typewriter expert) is dit een van de beste draagbare typemachines. En inderdaad, hoewel hij al ruim 50 jaar oud is, is ie nog als nieuw. Geweldig. :) Stond voor 5 euro op ebay.de.

Remington 8

2006-11-14T04:37:00.000+01:00

Remington 8, serienummer 16260; januari 1903.
Bedoeld als onderdeel machine voor Remington 7, want die mist het een en ander (de s en de z en de paper table).
Ah, ja, op Ebay leek ie mooier ;)

Overige typemachines

2006-08-26T00:05:00.000+02:00

Hierboven:
Een Continental Portable, cadeautje van Wouter.

Wazige foto van een Underwood Portable

Foto van mijn Remington Portable nº2

Mijn allereerste typemachine: een Urania

Royal portable

2006-08-15T00:18:00.000+02:00

Net deze Royal portable uit 1930 binnengekregen! Hij doet het goed, hoewel de roller niet helemaal rond meer is en gelijke regelafstand dus onmogelijk is... sn p155137

De Remington 7

2006-06-07T11:22:00.000+02:00

Volgens het serienummer 35122 komt ie uit 1899 (21 februari ongeveer): bron

Ik heb hem alleen droog afgepoetst met doekje en tandenborstel en de verflagen met een afwas-sopje. Daarna met een fietpomp de grote stofresten ertussen uitgeblazen.
Hij mist zowel de papertable als een voetje en de letters "s" en "z", maar die kun je natuurlijk vervangen door de 5 en de 2 (met een beetje fantasie).

nieuwste aanwinsten

2006-05-29T12:22:00.001+02:00

Klik op de onderstaande links om nieuwste aanwinsten te zien! Binnenkort volgen foto´s...

Underwood Portable

Remington 7

Iets meer info over eerdere remington´s (vooral de nummer 2, die van mij is een 7):
Virtual Typewriter Museum

Blick schoon

2006-05-29T11:53:00.000+02:00

Ik was mijn wachtwoord kwijt, dus even niks gepost. Fotos zijn van voor en ná de grote schoonmaak. Ondertussen is de roller wel kapot; misschien dat ik die in NLD kan maken (hier heb ik er geen gereedschap voor), zodat hij weer typebaar wordt.

Binnenkort fotos van mijn nieuwste aanwinsten: een Remington 7 (bureaumodel) met onderaanslag en een portable Underwood.

Een foto van de Remington Portable (model 2, maar zonder rechter-shift):

fotoloze update

2006-04-16T18:18:00.000+02:00

Ik heb vorige week al een post geprobeerd te plaatsen, maar toen die helemaal af was kon de server niet meer gevonden worden, dus probeer ik het nu opnieuw, maar wel wat korter en eerst in Word opslaan dit keer...
Ik heb de Blick in anderhalve dag weer helemaal in elkaar gezet. Door alles eerst uit elkaar te schroeven kon ik beter bij de aluminium framedelen komen om deze zo te kunnen polijsten. Het polijsten van de geschuurde toetsen had niet veel nut; dan moet er blijkbaar toch iets van chroom opzitten. Het op de plek drukken van de toetsen (en springveertjes) was niet gemakkelijk in mijn eentje; maar uiteindelijk zaten ze allemaal waar ze horen te zitten en kon ik weer ademhalen. Hoewel de Blick weer in mekaar is gedraaid moet er nog wel het één en ander aan gebeuren. De schoeven aan de rechterzijde van de kar krijg ik namelijk nog steeds niet los. Ik ben nu in Ulft, maar eenmaal terug in Barcelona wil ik de kar toch een paar dagen in de kruipolie laten liggen; kijken of de schroeven dan iets beweeglijker worden. Zo niet, dan moet ik op zoek naar iets agressievers.
Ik heb besloten de kop van de Blick, waar de letter-cilinder en bijbehorend mechanisme inzitten, helemaal met rust te laten. Waar ik bij kon heb ik schoongemaakt en met alcohol ontvet en daarna met kruipolie doorspoelt. Het mechanisme beweegt weer goed en daar gaat het om. Dat het van binnen niet blinkt maakt natuurlijk niet zoveel uit. Nadat ik de laatste schroef er weer had ingedraaid ging het typen nog een beetje moeilijk, maar na even goed kijken hoe de toets-mechaniek precies werkt, zag ik dat er een veer aangespannen kon worden, waardoor weliswaar de toetsen iets stijver staan afgesteld, maar de kar nu wel zonder uitzondering (of, nou ja, bijna zonder uitzondering) meebeweegt. De rode pijltjes op de foto geven de afstelschroef en veer aan die verticaal onder de Blick doorloopt. [foto uploaden lukt niet; komt ander keertje]

Ik heb vorige week ook eindelijk een kantoorboekhandel gevonden die printcalculatorinktrolletjes te koop had, die (volgens ingewijden) als Blick-inktroller kunnen worden gebruikt; wel na het op maat te hebben geknipt natuurlijk. Ik weet helaas nog steeds niet hoe de letter-cilinder op het papier hoort te schrijven, want de inktarm zit klem tussen de cilinder en een ijzertje dat het papier geleid. Wát en óf ik iets moet bijbuigen moet ik nog zien uit te vinden. Fotos op internet en in het boek over Blickensderfer hebben me tot nu toe niet veel wijzer gemaakt.
Richard Polt mailde me trouwens nog dat de Remington portable die ik vorige week gekocht heb niet een geheel zuivere nummer 1 is. Want hoewel de Remington geen linker shift-toets heeft (het belangrijkste uiterlijke kenmerk van een nummer 1) geeft de hoeveelheid ruimte tussen het frame en de toetsen aan dat het een nummer 2 zou zijn. Als ik hem binnen heb stuur ik hem het serienummer op om uitsluitsel te krijgen. Niet dat het veel uitmaakt, maar ach...

Nóg een keer

2006-04-10T10:59:00.001+02:00

Vorige week, toen ik de toetsen uit de Blick haalde en ze daarna één voor één schuurde, kon ik eigenlijk niet wachten met het weer in elkaar zetten van de typemachine. Ik was namelijk erg benieuwd of ik nog zou weten hoe en waar alle deeltjes zouden moeten zitten. Dat was ook één van de redenen dat ik niet alles had losgeschroeft. De andere reden daarvoor was dat de schroefjes te vastgeroest zaten. Dit weekend had ik echter de tijd (en zin) om het nog eens te proberen, wetende dat het me al eens gelukt was alles weer op zijn plek in elkaar te zetten (zie vorige posts). De directe aanleiding hiervoor was dat ik ontdekte wat voor enorm effect een polijst-middeltje had op het metaal en aluminium van de Blick. De zwarte troep die op het frame zat en er eerst nauwelijks afging met alcohol, verdwijnt nu vrij gemakkelijk met de polijstcreme, die ik bij de plaatselijke gereedschaphandel kon krijgen. Daarom besloot ik om alle toetsen en onderdeeltjes weer los te halen, zodat ik alles 1 voor 1 goed kan oppoetsen.

Bij dezelfde gereedschaphandel kocht ik gelijk twee goeie schroevendraaiers, aangezien de goedkope tweedehands schroevendraaiers die ik op de markt had gekocht meer schade aanrichtten dan dat ze schroeven losdraaiden. Samen met veel 3 in 1 kruipolie, kracht en zweet kon ik zo een aantal schroeven tóch nog loskrijgen, zodat ik nu overal nóg beter bij kan.

Nu ik alles weer helemaal uit elkaar heb gehaald, zelfs nog meer dan de eerste keer, ben ik begonnen met het schoonmaken van de plaatsen waar ik eerder niet bij kon en het polijsten van de afzonderlijke delen. Van elk onderdeeltje heb ik een foto gemaakt (die ik niet zal plaatsen; beetje saai) zodat ik straks weet waar en hoe het op de Blick zat. De losgehaalde onderdeeltjes heb ik op het balkon gelegd (zie fotos).

Verder heb ik van de week nog een Remington gekocht op ebay.de en heb veel gelezen; alle ouwe "ETCetera"´s (tijdschrift over typemachines) die op internet staan: hier .

de toetsen

2006-04-03T09:26:00.000+02:00

Dit weekend ben ik vooral druk geweest met het schoonmaken van de toetsen. Die waren allemaal erg verroest, dus het werd tijd ze eens goed te schuren (aangezien een Coca Cola bad dus niet bleek te werken). Eerst probeerde ik het toets voor toets; dus eruit halen en er weer in stoppen, maar dan kom je nooit onder het het gedeelte waar de toetsen zitten, dus besloot ik ze er tóch allemaal maar uit te halen, in één keer. Zoals altijd was het eruit halen geen probleem; het terugzetten van de toetsen was natuurlijk veel moeilijker, omdat ze allemaal erg dicht op elkaar zitten en allemaal een eigen veertje hebben (dat natuurlijk constant wegspringt).
Even twee foto´s om het effect van het schuren nog maar eens weer te geven (heel rustgevend werk): de vóór-foto staat linksbovenin en de ná-het-schuren-foto staat hier rechts.
Na alle toetsen eruit gewipt te hebben kon ik gemakkelijk bij het karkas komen om dat goed schoon te maken met tandenborstel, Cif en alcohol. Ik heb niet alles losgeschroeft, vooral omdat de schroefjes vaak helemaal vastzaten en bovendien was ik bang dat ik soms niet meer zou weten welk veertje om welk ringetje zat en zo. Dat zijn vaak onderdeeltjes die te klein zijn om te fotograferen, dus dan heb je ook geen foto-bewijs als hulp als je het weer terug wilt plaatsen. Hier zie je het karkas vóór de schoonmaak. Ik had ook wat fotos van ná de schoonmaak, maar die zijn niet erg gelukt. Dezelfde zondag heb ik de toetsen er met hulp van Manu er weer ingedrukt. Dat ging wel goed eigenlijk, na één mislukte poging. Ik heb daarna voor de vorm de kop er ook weer even opgeschroeft om te kijken of alles nog werkte en ja: alles werkt nog (foto rechtsonder). Straks gaat hij er wel weer af natuurlijk om hem goed schoon te kunnen maken.

Ook nog even een foto van de onderkant om goed te kunnen zien dat hij nog wel degelijk kan blinken (linksonder). Van de week begin ik, zoals gezegd, met het schoonmaken en misschien gedeeltelijk uit elkaar halen van de kop; het gedeelte waar de letter-draai-schijf zit; het moeilijkste gedeelte van de Blick...

Das Coca Cola Experiment

2006-03-29T09:18:00.000+02:00

Na een tip van Niek, die wel eens van iemand gehoord had dat vastgeroeste motoronderdelen weer mooi glimmend en soepel draaien na een Coca Cola bad, besloot ik de Blick ook maar eens in de cola te dompelen; op de bovenste foto zie je hem in een pan met 4 liter cola borrelen (met de letters erbovenuit stekend, natuurlijk). Ik kon me zelf ook nog wel iemand herinneren die zijn muziekinstrument er altijd mee schoonmaakte, dus het leek me het proberen waard, hoewel typemachine goeroe Polt er nog nooit van gehoord had.
Na twee dagen en nachten geweekt te hebben haalde ik hem er vol spanning en verwachting uit, maar het resultaat was teleurstellend: alle vastzittende schroeven zitten nog steeds vast en glimmender is hij er niet van geworden; ook niet nadat de cola eraf was gespoeld...
Dit was vóór het cola-experiment. (foto boven)

En dit erná (na de cola er ook weer afgespoeld te hebben). Geen verschil dus, maar ik heb het in ieder geval geprobeerd.

Omdat veel schroeven zoals gezegd nog steeds muurvast zitten, wordt ik beperkt in waar ik overal al dan niet bij kan komen. Gelukkig kreeg ik de schroefjes die de toetsen op hun plek houden wel los en dus ben ik gisteravond gelijk begonnen met het eruit priegelen van de toetsen, wat op zich nog best meevalt, ik had namelijk erger verwacht. Zoals je op de fotos kan zien zijn ze ontzettend verroest, dus de enige remedie is: schuren. Ook hier een vóór en ná - foto. Ik heb nu drie toetsen geschuurd; dus nog iets van 25 te gaan (een hoop werk!).

Ah, ik zie dat ik nog geen ´ná-foto´ heb, alleen ééntje van voor het schuren. Morgen dus dan maar.

Foutje...

2006-03-28T09:14:00.000+02:00

Zondagmiddag stond grotendeels in het teken van het herstellen van een zaterdag gemaakte fout. Is een beetje moeilijk in woorden uit te leggen, maar een foto (links) kan wat meer duidelijk maken. Ik had de roller namelijk teruggeduwd in de typemachine, maar met de stang áchter zo´n cilindervormig dingetje dat ervoor zorgt dat de roller heen en weer kan glijden. Resultaat was dat ie muurvast zat. Één en ander kon ik ook maar moeilijk herstellen, omdat veel schroeven totaal vastgeroest zaten (en zitten). Na een goed uur kijken, wikken, wegen en wrikken kreeg ik de stang van zijn plek en kon de roller verschoven worden. Dit nooit meer!! (dus vandaar de fotos, als herinnering). Op de foto rechts zie je hoe het wél moet.
Daarna heb ik nog wat van de onderkant gepoetst en geschuurd; namelijk de bel (op de linker foto in mijn hand) en zo´n lange staaf die onder de hele onderkant doorloopt en nogal roestig was (op de foto van boven naar beneden lopent). Op de linker foto vóór het schoonmaken, op de rechter foto erná. Nu de rest nog...

Daarna heb ik de kop eraf gehaald, wat volgens de kleinzoon van de uitvinder moeilijk zou moeten gaan, zie zijn beschrijving, maar het ging eigenlijk vrij simpel, vergeleken met andere verroeste schroeven die wél echt muurvast zitten. Op de onderste drie fotos zie je hoe dat ging.

Ik weet nog niet of dat ik alle toetsen één voor één los kan halen; zal wel moeten, denk ik, om hem echt weer mooi te krijgen; nu ziet het er allemaal nogal roestig uit...

Aan de slag

2006-03-27T09:05:00.000+02:00

Zoals je kan zien op de foto ben ik inmiddels met de grote Blick-schoonmaak begonnen. Het moeilijkste tot nu toe was erachter zien te komen hoe de roller heen en weer hoort te bewegen; in het begin zat ie namelijk muurvast. Na het omhoogtrekken van een palletje en wat voorzichtig getrek begon ie toch te bewegen en kon ik hem er zelfs helemaal uittrekken, zoals je op bovenstaande en de linkse foto kan zien. Eerst probeerde ik met wattenstaafjes het vuil eraf te krijgen, maar dat bleek niet te werken. Met een ouwe tandenborstel en zeep ging al beter, maar écht goed ging het pas met pure alcohol en de nagelschuurstaafjes van Manu (later vervangen door gewoon schuurpapier, tot opluchting van Manu). Het resultaat van een middagje schuren en schrobben zie je rechts. Helaas zijn veel schroefjes helemaal vastgeroest die ik ook met kruip-olie niet meer loskrijg en bovendien heb ik al één schroefje ontdekt dat helemaal dol is gedraaid, dus een écht goede restauratie zit er sowiezo niet in, maar mijn doel is dan ook alleen maar om hem weer goed typende te krijgen. Dit zijn trouwens alleen nog de fotos van zaterdag; die van zondag zet ik later op de blog: eerst aan de studie...

DIT IS HEM!

2006-03-24T19:48:00.000+01:00

Nou, hij is binnen, de BLICK FEATHERWEIGHT. In betere staat dan ik dacht, aangezien ik hem voor 15 dollar mocht hebben (en ook nog 49 dollar verzendkosten, maar goed...). [voor andere verkochte blick featherweights via ebay, klik hier] Alles doet het nog, hoewel hij natuurlijk wel uit mekaar zal moeten worden gehaald om deel voor deel schoon te kunnen maken en in te vetten. Was leuk om hem voor het eerst te zien, zo´n rare typemachine zonder hamertjes en ik snap er nog niks van kwa hoe het werkt en zo. Als je een letter intikt schijnt ie automatisch (of eigenlijk mechanisch natuurlijk) te weten waar de bol heen moet draaien zodat de juiste letter te voorschijn komt. Ik kan niet wachten om aan de slag te gaan. De fotos van hoe hij er vanmiddag, na de uitpakking, uitzag:

nog wat meer links en info

2006-03-13T19:14:00.000+01:00

Hier vindt je de users manual voor de Blickensderfer 5. Er staat echter niet veel bruikbare info in; vooral vinger-oefeningen en zo.

Voor uitgebreidere info over hoe een Blick te restaureren (model 5 en 6): klik. Volgens mij lijken de Blickensderfer 5 en 6 behoorlijk op de featherweight die ik binnenkort krijg.

En er is een speciale pagina van de Stamford History Society over George Canfield Blickensderfer

Waarom deze blog?

2006-03-13T16:52:00.000+01:00

Deze pagina gaat over mijn typemachines. Tot nu toe heb ik er drie: een kapotte Urania uit 1941, een nog werkende Corona 3 uit 1919 (waar ik nog regelmatig op typ, zie foto rechts) en een Blickensderfer Featherweight die op dit moment onderweg is naar mij vanuit de US. Vooral over de Blick wil ik het gaan hebben, aangezien mijn plan is om hem stapsgewijs op te knappen. Over Blickensderfers kun je in principe een heel boek schrijven en dat is dan ook gedaan. Hij ziet er ongeveer zo uit, maar dan afgezakter, verroester (en dus betaalbaarder).

De verkoper is trouwens Richard Polt, van de classic typewriter page en hij verkocht me de blick via deze advertentie.

Meer informatie over de Blickensderfer vindt je hier